مریم، دیروز هر روز می آید، برای یکبار هربار می آید تا چیزی به نام افسوس محسوس تر از هر روز با من باشد.تو با منی مریم استوارتر از روزی که قد کشیدیو غم ندیدی، واژه واژه ی تو بودمو تو امید این خاک سرد بودیو هستیو خواهی بود. از روز آفرینش روزی که هنوز شمس در تمنای خلق بود ما آفریده شده در هم بودیمو هستیمو خواهیم بود.اما چه کس این ما بودن را دید؟

گل من دیدی چه زود:

روزهایمان آغاز شد روزهایی که بی خورشید و شمس و تبریز و مولانا بود.

روزهایی پرنور که چراغ هر روز و شبش مهتاب بود.

اما تو هم طاقت دیوار نبودی تو بی خورشید بودن رو نمیخواستی! خانه من فقط برایت پناهگاه روزهای بارانی بود.وقتی عصرها از پشت غروب باران میگرفت میگفتی که این باران صداقت است میخندیدم و میگفتم که رفتن به زیرش هم حماقت است. اما تو در را باز میکردی و تنها یک هل از نگاهت برایم از هشت کتاب قانع تر کننده بود....

من را تنها با این باران گنگ میگذاشتی.دلت برایم که حتی چتری نداشتم تا زیر باران، شعر چترها را باید بست را بخوانم نسوخت؟ که تمامم زیر این باران اسیدی دروغ سوخت!!!

وقتی خورشید برگشت مولانا کتابش را نوشته بود آنچه باید فراموش میکرد کرده بود آنکس را که باید می کشت کشته بود هرچه کفن باید میپوساند پوسانده بود اما آنقدر مغرور بود که هیچ وقت به زمین سرش را خم نکرده بود و ندیده بود روزی از خاک سر در آورده نه از خورشید و شمس و تبریز و مولانا...

(( دلم دیگه نمیخواد از روزها و دردهایی که گذشته و مونده و از بارون هایی که اشتباه گریخته از چنگ ابرهای مسموم حرفی بزنم، خودتم میدونی، خودتم میدونی تمام این حرفهارو، تمام این دردهارو، خودت میدونی که از هیچ چیز نمیترسی، خودت میدونی که تنهاییت منم و هیچ چیز دیگه ای نیست!میدونی خودت ادامه این گله ها چیه پس ادامشون نمیدم و...))

فقط

ای کاش بودی مریم ای کاش بودی و میدیدی چی گذشت بر من دیشب مثل آن روزها که نبودی بود مریم مثل آن شبها که در قبرها بیدار و بیمار میخوابیدم تا صبحهای ناامیدی بود مریم ای کاش بودی و میدیدی که چه جور غم دلم را به صلابه میکشید!من که نمیخواستم دیگر برای هیچ وقت ترانه کجاست بگو بخوانم مریم نبودی مریم کجا بودی مریم تا ببیی دستهایی را که میلرزید پاهایی را که تبرطابوت شده بود و ارواحی را که از پشت انار دیرینه باغچه میگذشتند و تو هم نفس من، هم نفس آینه بودی بی من............

مریم ای کاش بودی مریم تا دیشب هم، هم آغوش تو بودم بی هم. ای کاش مریم ری رای نیما میشدی تا مولانای بی من

ای کاش بودی مریم

ای کاش

ای کاش فقط مریم باش!

دیشب انقدر باران بارید که به صداقت حضورت پی ببرم، باران صداقت.

پاییز آمده بود.

پاییز آمده بودو نیامده رفته بود، نیامده رفته بودو پاییز آمده بود مثل یک جمعه نحس از پنجشنبه تابستان تا شنبه ی زمستان پاییز آمده بود از شنبه زمستان تا پنجشنبه تابستان مثل یک جمعه نحس پاییز نیامده بود.

(مرگ میخواند مرا)

چهارده آذر روز دفن من بود روی زمین.
پانزده آذر سروی برایم از برگهایش دفتر خاطرات نوشته بود تا وصیتنامه ی آسفالتهای باران زده ی زیر پاهایت باشد.
شانزده آذر باغبانی از حصیر کلاهش برای مترسکی قلبی ساخته بود، خاله ای برای خواهرزاده اش دختری نشان کرده بود از سرزمین گناهکاران هزار دریا غرقتر.
هفده آذر چهلم مردی بود که شانهایش را غم ها شکسته بودند تا با ژرفنای پیچ و تاب موهایش تا ابد بخوابد.
هجده آذر برادرت به من می گفت: ( برای ساختن بادبادک هنوز بچه ای.) اما پرواز...
نوزده آذر دیگر درخت انار حیاطمان آنقدر گنجشک مرده داشت که دیگر انارهایش جرئت رسیدن نداشتند.
بیست آذر اینقدر میخندیدی که میدانستم خط آخر دفتر املایت نمره بیست دارد.
بیست یک آذر پدرم برای خانه ی جدیدمان خروسم را قربانی کرد، همان که عمو بهرام عاشق خوردنش بود تا نرمی پرهایش برای بالشت.
بیست و دو آذر من را دیگر به خاله بازیشان راه ندادند بخاطره برچسب آدامس پلویی که روی علمک گاز خانه شان چسبانده بودم.
بیست و سه آذر دوست داشتم به مادرم بگویم قلبم حس ناآشنای تازه ای دارد.
بیست و چهار آذر مادرم شیرش را به حس ناآشنای قلبم حرام کرده بود.
بیست و پنچ آذر بوفه دار مدرسه ما ساندویچهایش را لای کاغذهای طراحی ما میپیچاند!
بیست و شش آذر من هنوز کسی نبودم که لایق حضورت باشم اما تو باز...
بیست و هفت آذر اگر پنچرگیری بلد بودم روز اول ماه عسل را در جاده نمیگذرانیدم!
بیست و هشت آذر پسرم جای هیچکس نباش.برای سریع رسیدن عجله نکن! پایت را روی هیچ ردپایی نگذار، برای ساختن یک ردپا هنوز به قدر کافی برف هست و راه طولانیست...
بیست و نه آذر دردی بود کافی برای رضایت دادن از این زمین و تن.
سی آذر نه چیزی میدیدم نه چیزی میشنیدم، نه تنت را که به روی ملافه سفیدی که بروی تنم کشیده بودند حس میکردم و نه اشکهایت را که یاس بودند و نه مریم پرپری روی یک جسم بی جان بودند و نه غرق آغوش من بودند که خوابیده بودم؟؟؟ و نه...
یک دی___________________________________

(سرگیجه های پاییزی)

درختی مرده بود گیتیه سبز پرچم شهر من تهران بود یا سرزمین کناهکاران هست یا اینکه بیرون است پدرت که مارا تا لب یک ایوان برده بود برای چشمانت شونه هایم را که شکسند با زلف منحنی به من نگاه میکرد و میگریست تا غم بروی دفترم برگه ای باقی نبود پولی تا من بمانم برای تولد امیر نه آذر چه چیز بخرم تا یک ستاره به من بدهد تا من با لبه تیزش ماه را بترکانم که یعنی چه عشق در عرفان بود سوال پنج آزمون ادبیات را نباید در کلاس درس عاشقی بدهند قبض آب و برق و عاشقی را به ما چه کسی جز او میتواند غصه شمس دورآبادی را بخورد همان که تو بودی و هستی و خواهی بود کسی که قلبم را دزدیدی چرا میخواستی برای مرگم از دوستای بگویی که هم جنس من اند کسانی که زود میمیرند و قلبشان اندازه ی لانه ی گنجشکی است که تا آن را پیدا کنند میبینیم لانه ی قلبشان را کلاغها غارت کردند و بردند هرچه میخواستند همان بود که بود برای گرفتن تمام من همان بود که بود برای زندگی با تو همان بود که نبود بر من نگاهی کن از غم بروی مرکز گرد چشمم بمیران بمیران بکش قلبی را که میخواست تو را از دلی که برایت هوس خواسته بود و دل من تمامش برایت فقط عشق می خواست و بس که نه هرگز نمی خواست و نه فقط عشق می خواست و بس.

(آشقی)

من هنوز در اتاق بغضهایم دراز کشیده بودم که تنها، دست چپ تو به پشت گردن در خوابمرده ی اتاقم پسگردنی زد.تو پیش آمدی دست خواب رفته ام را گرفتی و گفتی بنویس اشق یا اگر میتوانی آشق.من کتابی داشتم دفترم کاغذ لخت و بی شرمی نداشت، در کتابم واژه اشقی نبود، آشقی یکجا فقط، آن هم جای ع با الف...

روزها که می گذشت، شبها نمی رسید. شهریور به پایان میرسید. گل نگاهت رفته بود، عطر آبشار موهایت سمت آسمان ها با نسیم پرید سمت دور دست های آسمان جایی که خانه ها پنبه های تکه تکه است...

دیشب، چقدر باد بارید و چقدر باران وزید...چقدر ناله بارید و چه قدر اشک وزید... سر یک عشق بی نفرت.

گفتم: پاییز است!!!

خواستی بگویی: .... ((دیدم گلی در باغ نیست.))

سمت باغچه ی تو شاخه ها خشکیده بود از ساقه برگهای سبز جدا بروی خاک، سمت باغچه ی من زیر پای سرو،بچه گنجشکی نرم مرده بود.

مرگ یک واژه جلوتر بود، تو هشت صفحه دورتر.من یک قطار چمدان سفر از تابستان بسته بودم، تو یک برگ از پاییز گریخته بودی.

من یک...

                                                                                            (( ۴/۶/۱۳۸۷ لاهیجان  ۲:۵۸ ))

وقتی از تمام حرفها میگذشتم الف ب پ ت س ج چ ح خ د ذ ر ز ژ ط ظ ع غ ف ق ل م ن و ه ی.......

وقتی در عدد ۹۹۹۹۹۹۹۹ شمشارش گوسفندها تمام میشد...

وقتی بالشم خیس غرق میشد...

از تو میپرسیدم وقتی بر نمیگردی چرا خیالم را رها نمیگذاری تا درخواب کابوس روز رفتنت را ببینم تا مثل اولین روزهای تنهایی، خواب روز برگشتنت را ببینم؟؟؟

اما حالا که مرده ام یادم باشد بعدا اینرا از تو بپرسم که چرا برای اینکه مرا از غم دوریت بی غم کنی به دروغ خبر مرگت را به من رساندی تا روحی شوم که دیگر نتواند خواب برگشتنت را ببیند، چه برسد به اینکه یک لحظه خیال حضورت را در آغوشش بکند!!!

تکه سی سانتی تنش را کجا سپارم به خاک؟ حسرت مردن در قبر هفت متری اش را کجا سپارم به باد؟

پس از او میدانم، هم تو روزی گم میشوی در کوچه های نازی آباد، و هم من را خواهند برد سوی امین آباد...

 خدایا تا شامگاهان غرق در آغوش سردم بمان در سرزمین گناهکاران...

- ببخشید!

فکر کنم ببخشیدم رو خیلی بلند گفته بودم حتی همه دیوونه ها هم سرهاشون رو برگردوندن سمت من.من تنها کسی بودم که همه رو از دست چرندیات راهنما راحت کردم.

- ببخشید اینجا انفرادی هم داره؟

- این ساختمون نه.

- میشه بریم اونجا رو هم ببینیم؟

باز دوباره چرت و پرت گفتنش داشت شروع میشد که مثلا راضیمون کنه اون طرف نریم که یهو:

- ببخشید فکر کنم اگه بچه ها اونجا روهم ببینن بهتر میتونن بفهمن توضیحات شما رو...

به این میگن مدیر.

- باشه چون شما میگید حرفی نیست فقط بچه ها اونجا باید...

وقتی در سبز آهنی باز شد کسالتی از شرمهای عفونت پیکرهای نا بالغ به آغوشم رسید، تنها صدایی که بود، تنها صدایی بود که وادارم میکرد به خندهای همه نخندم.

- این صدای کیه که همش میگه: میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟؟؟؟؟

- این یه بیمار که از دوران نوجوونی شکست عشقی خورده و علت بیماریش هم این بوده که حوادث گذشتش رو نتونسته فراموش کنه.تمام زندگیش فقط یه عکس سه در چهار هست که شب و روز باهاش حرف میزنه.بعضی وقتا بلند میشه که بره خواستگاری و...

همه زدن زیر خنده

اما من...نمیدونستم اما با خودم گفتم یعنی یه روزی منم به اینجا میرسم؟ مگه میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ ))

به نظر تو اسمشو چی بذاریم؟ امید خوبه؟ آرزو چه طور؟ آهان فهمیدم محمد خوبه؟ به اسم تو هم میاد؟ خوب نیست؟ نه از اون حرف نزن؟ من نه نمیتونم! چه طور مگه؟ میشه یه خورده بیشتر بمونی؟ یه خرده بیشتر نگام کنی؟ دفترم رو دیدی؟ اگه میخوای بردارش واسه تو...میدونم ولی وقتی همه نوشته هاش واسه تو هست دیگه چه به درد من میخوره! میدونی؟ چی رو میدونی؟ نه بردارش من خیلی دفتر دارم، میدونی چه قدر؟ اندازه ی چشات! نخند چرا میخندی؟ آخه آخه چشمهای تو واسه من یه دنیاست، من یه دنیا دفتر دارم.

چایی نمیخوری؟ آب نمیخوری؟ شیر نمیخوری؟ قرصاتو نمیخوری؟ قرصهای منه؟ میدونم خوب! باشه باشه من به خدا همش رو میخورم همش رو میخورم....حالا همش رو بخورم؟ دل درد میگیرما!

یه لحظه بشین دیگه اصلا میخوای با هم بازی کنیم؟ مثل همون اولا! نه! چرا؟ ولی من میخوام.آماده یک، دو، سه :

- سلام

- که چی؟

- نمیتونم سلامم کنم؟

- ........ببین من اصلا حوصلت رو ندارم، تو داری هر روز دیونه تر میشی بابا من نمیتونم با تو...دیگه سمت من نیا میفهمی؟ حالا برو  برو دیگه...

من بازیم خوب نیست نه؟ خجالت نکش بگو  آره بگو خودت بگو، بگو بگو...

این آخر بازیه ماست، یادته بازم من میام دنبالت:

- سلام

- که چی؟

- خوب،...پس خدافظ!

- دیوونه من شوهر دارم بچه شیش ماه دارم واسه چی هرشب میای در خونه من اصلا وایسا! (ابراهیم یه لحظه بیا دم در همون دیوونه اومده گدایی، همونیه که هرشب میاد.)

- اومدم بابا، چیه؟

- بیا این رو ردش کن بره همونیه که هرشب میاد گدایی!

- این که مرده! تو که قبلا میگفتی زنه؟

- آره قبلا زن بود....

- چرت نگو زن، یعنی الان مرد شده؟

- خوب حتما امشب زنش نتونسته بیاد....

- چرا چرت و پرت میگی برو تو خونه، برو تا منم اینرو ردش کنم برو جا بچه رو عوض کن

- باشه فقط این بنده خدا رو نزنی، عقلش کمه گناه داره، خوب؟

- برو تووووووووو

- هی تو چی میخوای اینجا؟ هان؟

- اومدم خواستگاریه...مهریه هم میدم به...به لحظه بگو بیاد،آفرین برو بگو...

- چی میگی دیوونه ی مادر...اسم زن منو از کجا میدونی؟

- آقا چی شده؟ ول کن بنده خدا رو این دیوونس نمیناسیش؟ ولش کن صلوات بفرس...

-  شما چی میگی دادش این مشکل خانوادگیه به شما چه؟ برو آقا برو.

- آقا ولش کن اینقدر سرشو به دیوار نزن...این دست خودش نیست به همه چرت و پرت میگه.

- بذار آدمش کنم............شده رو.

- ابراهیم مگه نگفتم اینو کاری نداشته باش جون...ولش کن!

- مگه به تو نگفتم برو تو؟ دمار از روزگار تو هم در میارم، برو توووووو

- ای بابا اه اه اه این مرتیکه چرا اینطوری شد؟ گند زد به لباسم!

- آقا بهت گفتم این مریضه حالا به گمونم تشنج کرده.

- نگا کن ها اول تابستونی مثل خر تو سیبری میلرزه تو این هوا! مثل اینکه داستان جدیه، داره دندوناش خورد میشه داداش دستم به دامنت این نیوفته اینجا بمیره؟

- من نمیدونم ولی برو زنگ بزن اورژانس...

- باشه فقط بالاسر این وایسا تا من برم و زنگ بزنم.

- من باید برم

- ای بابا یه لحظه...

- ...

- ...

همین تقصیر این یارو بود دیگه وگرنه منو از اورژانس بیمارستان راهی اینجا نمی کردن! هی حواست کجاست؟ چرا بهم گوش نمیدی؟ کری؟ نه؟ مگه خری؟ نه تو خر نیسی من خرم خوبه؟ میشه قهر نکنی میشه به من نگاه کنی؟ میکنمت زیره بالشت ها! نه نمیکنمت زیر بالشت خوبه؟ دردت میاد؟ یه چیزی بگو با این کارت میخوای بگی دردت نمیاد؟ عجب...هستی تو! نه نیستی خوبه؟

میشه دفعه دیگه شال زردت رو سرت کنی؟ هر دفعه، این صورتیه رو سر میکنی.میشه دفعه دیگه که میای به این آمپولزنا بگی من رو از انفرادی در بیارن؟ آخه مگه من منفردم؟ یا مگه فردم؟ یا فیل هستم؟ نمیشه؟ تو هم میخوای بگی نباید بقیه رو بزنم؟ چی؟ چرا میخوام از اینجا بیام بیرون؟ اصلا این سوال که تو از من میپرسی؟ حالا که اینطوره اگه منو از اینجا بیرون نیان منم تو خودم همش میشاشم! راست میگم میشاشم...میشاشم.

میشه دفعه دیگه که میای به این آمپولزنا بگی من رو از انفرادی در بیارن؟ میشه دفعه دیگه که میای بیای تو کنارم تا دیگه هیچ منفردی یا هیچ فردی یا هیچ فیلی تو انفرادی تنها نباشه تا دیگه طلسم انفرادی ها بشکنه و بشه ازدواجی؟

میشه دفعه دیگه که میای به این آمپولزنا بگی من رو از انفرادی در بیارن؟ میشه دفعه دیگه که میای بیای تو کنارم؟ میشه به من نگاه کنی؟ میشه بیشتر بمونی؟ میشه دیرتر بری؟ میشه یه بوس بدی و بری؟ میشه یه نگاه کنی و بری؟ میشه یه سرفه کنی فقط؟ میشه بگی در انفرادی رو باز کنن؟ تا بیای تو؟ میشه بیای؟ فقط تا امین آباد؟ تا پشت پنجره؟ فقط تا در اصلی؟ تا سر جاده؟ تا در خونتون؟ میشه هر کجا هستی یه لحظه یادم کنی؟ نه؟ نه؟ پس میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟ میشه؟

- اون تو چه خبره هان؟ ساکت شو همه خوابن! هی

- مسعود برو این دکتر شیفت شب رو خبر کن بگو مریض دوازده انفرادی بالا زده! حامد رو هم بیار اگه شیفت بود! وجودش نیازه این رو دوتایی نمیتونیم به تخت ببندیم! برو تا بقیه بیدار نشدنو این هم کارش به تشنج نکشیده.

هوا تاریک شده اتاق تاریک تر از هر جاییست. یادش می افتد و افسوس بی حواسیش را میخورد در این تاریکی چه طور می تواند لامپ سوخته اتاق را تعویض کند. یا برود چهار پایه چوبی برهان را قرض بگیرد.
کسی اینجا نیست.کجا می تواند خستگیش را در کند؟ تنش کوفته است.تیر می کشد و درد حتی عشق جاودان در قلبش را به غم می شناساند.به حرفهای دفترش که فکر میکند درد تا گلو بالا میرود. دست به گیتار میشود تمام شش سیم پاره و تمام آکوردها به او میگوند:میمینور...
تا می خواهد سکوت را فراری دهد سرفه اش میگرد...بازهم...بازهم...بازهم سرفه اش میگیرد.دستمالش را از توی جیب پیراهن نخودی رنگش در می آورد.تا جلوی سرفه های پیاپیش را بگیرد.سرفه ها که می گریزند دستمال را از روی لب های ترک خورده اش بر میدارد.در آن تاریکی معلوم نیست ولی انگار بنفشه های دستمال سرخ رنگ شده اند.
با یک آرامش سرخود یا بغضی هفت رنگ به زیر آواز میزند.سیم های گیتار ترسیده از عمق صدایش می لرزند.درد در آغوش گلویش می ماند.تلخی آوایش مزه ی گس برگهای کاج را می فهمد.
آسمان شاکی میشود با رعد و برق بدخط روی پنجره می نویسد:
ساکت...ستاره خواب است.
او سمعکش را روی طاقچه ی بیرون حمام جا گذاشته بود.
آسمان حرفی برای گفتن نداشت.با بغضی نا خواسته رفت تا پیش خدا اما خدا خواب بود.وقتی برگشت ستاره بیدار شده بود.
آسمان گفت:چه میکنی؟
ستاره گفت: دارم به این گلدان آب میدهم از تشنگی دارد از من مینالد.
قبل از اینکه آسمان بگرید زمین خیس شده بود.
رنگ گرم صدایش زنگ ته صدایش را میلرزاند.آوایش که پایان رسید.بوی کاه گل نم خورده و صدای آبشار توی ناودون شکستن بغضش را صدور میکرد تا رد سیاه اشک سرزمین گونه هایش را به تساوی عبور کند و وقتی به سرازیریه چونه رسید چند قدمی دورتر روی سردیه شاهرگش منقبض بایستد.
فکر کرد که چه قدر سردش شده.به خودش نگاه کرد تمام خودش یخ زده.روی تخت تخت میخوابد پتویش را روی سرش میکشد.نمی داند یخ دستهایش را چه کند؟به آغوشی فکر می کند که گرم باشد و بغلش کند یا لااقل دستهایش را ها کند یا رد سیاه اشک را از روی گونه هایش پاک کند یا با لبه ی آستینی یا با دستمالی کاغذی پاره ای یا...
در آخرین لحظات هم خسته است و از آفتاب دور مانده...همین.
((اینجا خانه سالمندان همین نزدیکی همین دیشب همان اتاق همان گیتار همان طنین همان رزهای خشک شده...حالا مانده اند با سکوتی که بعد از ناله و اشک و زاری های پیاپی که بدرقه تنی بی او بود به گوش میرسد...
سکوت اتاق زیر پای خرخره در پوسیده خورد میشود.
-مادر جان بیا تو. راسی ساکت کو؟
-دست پسرمه
-مادر جون بی زحمت این رزهارو برام بذار تو این گلدونه.اینها رو نوه کوچیکم برام آورده...
کسی نمی دانست که چرا باغبان روزگار به امید شکفتن غنچه های باغچه رزهای خمیده ساقه را چید؟
و من از نوه کوچک آن پیر زن میپرسم که رزهای این گلدان چند روز زنده خواهند ماند؟

دایی همیشه دو تا کیسه شیر میخرید و برای منم آدامس خروس نشان، اون هم به شرط اینکه من هم کف پاهام تمیز باشه که هیچ وقت هم نبود.

مامان و بابا خیلی زودتر از اینکه خورشید بیدارشه سر کار رفته بودن.منم زود پای سفره ای میامدم که هنوز برای من باز مونده بود،بعد صبحونه به سمت حیاط دوییدم این قدر چابک بودم که از روی همه پلهای راهرو رو میپریدم.تو حیاط که اومدم اول اردکم رو از توی لونش بیرون آوردم.لونه ای که بابا و من یه صبح تا ظهر واسه ساختنش زحمت کشیدیم و همش هم به خاطر گربه های پشتبوممون بود که تو تاریکی شب نیان و...

تو حیاط که اومدم اول اردکم رو از توی لونش بیرون آوردم و بعد مامبزرگ از تو ایوون براش دونه میریخت البته دونه که نه، ته مونده ی برنج شام دیشب.

تو حیاط که اومدم اول اردکم رو از توی لونش بیرون آوردم بعد تو از تو حیاط خونتون داد زدی:

-علی علی علییییییییییییییییی

-هان؟

مثل هر روز پرسیدی:

-میای بازی؟

-آره

بعد اومدیم تو بن بست، بن بستی که خونه ما و شما تنها خونهاش بود.

من گفتم:

-بیا فوتبال بازی کنیم

تو مثل همیشه خندیدیو بی اعتنا رفتی تا دوستاتو صدا کنی تا بازم خاله بازی کنیم، تا بازم من تو نقش بابا باشمو تو تو نقش مامان و دوستاتم...

من یه موکت از خرپشته آوردم تا رو زمین پهن کنیم و یه زمین تنهایی، تو یه گونی عروسک آوردیو یه آسمون محبت.تو توی قابلمه کوچیکت آب ریختی تا آبگوشت درست کنی، من به بهونه اینکه برم سر کار از بن بست بیرون زدم، تو نگران شدی،من گفتم:

-میرم از اصغر آقا نوشمک بخرم

من رفتم دنبال بچه ها. همشون هنوز خواب بودن هنوز پی رویایی شیرین.

ولی من از رختخوابهای خیس بیدارشون کردم. رفتم از اصغر آقا دوتا توپ خریدم یکیشون ازبس تو آفتاب مونده بود کم باد بود و خریدشم برای لایی توپ نیاز.همش پنجاه تومن میشد از اصغر آقا برای تو و دوستات نوشمک خریدم آخه تو هیچ وقت نمیتونسی جلو دوستات تنها چیزی بخوری.همه پولم ته کشیده بود هنوز قلکی که حاجی بزرگ برام خریده بود خالی بود.

بدو بدو اومدم تو بن بست، تو گفتی:

-سلام از سر کار برگشتی؟

-آره

-امروز دوستام اومدن مهمونی.

بعد من صدام رو کلفت کردم:

-یعنی چی اینا مگه بیکارن که هر روز میان خونه ما

-شام چی خریدی؟

-مگه تو زن نیستی؟ تو باید شام درست کنی

بعد تو بغض کردی،منم تا اشکت در نیومده نوشمکهارو که زیر لباسم غایم کرده بودم بهت نشون دادم.با گونه های نیمه خیس خندیدی سمت دوستات رفتیو میگفتی:

-بچه ها شام یخمک داریم

من گفتم یخمک دوروست نیست باید بگی نوشمک.عصبانی شدی با دوستات از کنار من دور شدین. دیگه از جر و بحث هر روزمون سر این یخمک و نوشمک خسته شده بودی.

من حوصلم سر رفته بود میدونستم که حالا دیگه باید بچه ها سر برسن.

سکوت عروسکی بن بست دوم کوچه لسانی با سه فریاد شکست،بچه ها مثل مور و ملخ وارد بن بست شدن.یکی با توپ پلاستیکی یکی با پاره آجر یکی با بطری آب و...

غافلگیر شده بودی با دوستات جیغ میکشیدیت

-از بن بست ما برید بیرون ما زودتر اومدیم اصلا برید دمه خونتون بازی کنید.بعد من گفتم:

-باشه پس دوستای تو هم باید برن دمه خونشون بازی کنن.

اینبار بغض چشات سوراخ شد گونه هات خیس شده بودن میخواستی بری مامانت رو صدا کنی.

نذاشتم،دستات رو محکم گرفته بودم.گفتی:

-علی،خیلی بدی

-خودت بدی

-ببین اگه حسابت رو نرسیدم

-برس ببینم،هیچکاری نمیتونی بکونی تازشم دخترا موشن مثل خرگوشن، پسرا شیرن مثل شمشیرن

-نخیرم،پسرا بادکنکن دست بزنی میترکن

-اگه اینطوریه دخترا پنیرن دست بزنی میمیرن

-برو بابا

-خودت برو بابا

-ولم کن دیوونه،مامان........

اون روز چه چنگهایی که رو صورتم نکشیدیو منم چه موهایی که از سرت نکندم.

کوچه خلوت شده بود تو رفتی خونتون و دوستاتم با خودت بردی.ما هم با آجرها اندازه دروازه هارو مشخص کردیم پشت دروازه ما در خونه شما بود و پشت دروازه اونا در خونه ما.

-آماده، توپ باید سه بار زمین بخوره.

-باشه توپ رو بنداز که ظهر شد

من خدا خدا میکردم که نه ما گل بزنیم نه اونا...اگه توپ به در خونه شما میخورد مامانت میامد و وسط بازی ما یه ملحفه رو زمین پهن میکرد و شروع میکرد به سبزی پاک کردن.بر عکس اگه توپ به در خونه ما میخورد اون موقع بود که مامبزرگ اول از تو آیفون بگه که:

-برید اینجا بازی نکنید پدر سوخته ها در خونه رو از جا کندین علی بیا بالا به مامانت زنگ میزنما...

و اگر هم به بازیمون ادامه میدادیم،مثل اون روز که مامبزرگی با شلنگ آب اومد تو کوچه و شروع کرد به خیس کردن ما بازیمون بهم میخورد.

از تو پنجره اتاقت به من که مثل موش آب کشیده لبه حوض تو حیاط نشسته بودم نگاه میکردی،میخندیدی،شکلکهای عجیب و غریبی  در میاوردی.

اومدم برم تو خونه، مامبزرگ گفت:

-با این لباسهای خیس کجا میای؟

-گرسنمه

-غذا آماده نیست هنوز،بیا این پول رو بگیر برو از اصغر آقا یه کیسه نمک بگیر تا برگردی غذا حاضر شده

-نه، خستم

-برو بخر بقیشم واسه خودت

-باشه

وقتی از بقالی بیرون اومدم از کنار پیاده روهای خسته تا خونه قدم میزدم،صدای اذان مسجدی که هیچ وقت نفهمیدم کجاست! و صدای هق هق بچه ای که نخ بادبادکش از دستش رها شده بود و صدای نفسهای عشقی کهنه که هنوز تو قلبم نفس میکشه.

به خونه که رسیدم بوی استمبولی مامبزرگ و اردکی که بابا از تو کوچه برام پیدا کرده بود راز محبت یه خونه بودن رازی که هنوز کسی نمیشناستش.

تو فکر رفته بودم از همون بچگی تو فکر این بودم که خیلی تنهام،هنوزم تنهام.تو هم بودی،هنوز هم هستی با اینکه نیستی، میشنیدی اما امروز نمیشنوی، میکشتی اما امروز میخندی، میبردی چیزی رو به اندازه قلکی که حاجی بزرگ برام خریده بود اما امروز میبری چیزی رو به اندازه یه دل که خدا بهم داده بود.

خیلی دور بودی نزدیک تر از امروز که نیستی...بی تو هرشب من میموندم و صفحه های سفید یه دفتر نقاشی و خط خطی های بچگونه،بغض کفتر دم سیاه قالی اتاقم و حس دلسردی بارون تو شبای تابستون و بازی رو نردهای ایوون.حالا امشب بی تو من موندم و خطهای سفید یه دفتر و حرفهای عاشقونه و جای خالی کبوتر دم سیاه قالی که یه روز از بی غفلتیم از پنجره اتاق فرار کرد و حس دلگرمی برف تو شبای خزون و بدنی دست و پا شکسته از بازی رو نردههای ایوون.

به خونه که رسیدم بوی استمبولی مامبزرگ و اردکی که بابا از تو کوچه برام پیدا کرده بود راز محبت یه خونه بودن رازی که هنوز کسی نمیشناستش.در زدم کسی درو باز نمی کرد از روی دیوار تو رفتم کیسه نمک رو گم کرده بودماردکم تو حیاط نبود.فکر کرم که صبحه ، اومدم که اول اردکم رو از تو لونش بیرون بیارم تا دوباره مامبزرگ از تو ایوون براش دونه بریزه البته دونه که نه ته برنج شام دیشب.اما نه اردکی بود نه کسی به عزیزی مامبزرگ.در راهرو رو باز کردم تو رفتم.چندتا لامپ شکسته،نه مامبزرگ بود نه دایی نه ایوون بود نه قالی من،اما هنوز ته سیگارهای دایی تو جاسیگاری تازه بود خواستم دنبال مامان و بابا بگردم اما مثل اینکه اونا قبل از اینکه خورشید بیدار بشه رفته بودن سرکار.خواستم دنبال خودم بگردم دیدم هنوز یه تشک خیس روی زمینه و من...

خواستم برگردم که چشمام به قاب عکسهای شکسته رو دیوار افتاد.داشتم به عکسهای خاموش انسانهایی نگاه میکردم که به اندازه ی یه دیدار سبز بودن که فهمیدم الان کسی باید به اندازه تو منو صدا کنه.اومدم تو حیاط بجز صدای سقوط برگهای پاییزی پیچ صدایی نمیامد.پیش خودم گفم حتما باید از پلهای راهرو میپریدم و اردکم رو از لونش بیرون میاوردم تا تو منو صدا کنی.برگشتم اومدم از روی پلهای راهرو بپرم که زمین خوردم زانوم بدجوری ضرب دیده بود.لنگ لنگون اومدم تو حیاطاردکم تو جاش نبود احساس کردم این رو قبلا هم فهمیده بودم.فریاد زدم صدات کردم اما صدایی نمییومد.اومدم دم در خونتون مثل همیشه زنگ درتون خراب بود با مشت به در کوبیدم.در باز شد یا اینکه باز بود.نمیتونستم تو برم.برگشتم تو حیط از گرما و تب خیس عرق شده بودم

از تو پنجره اتاقت به من که مثل موش آب کشیده لبه حوض تو حیاط نشسته بودم نگاه میکردی،میخندیدی،شکلکهای عجیب و غریبی در میاوردی.

اومدم برم تو خونه، مامبزرگ گفت:

-با این لباسهای خیس کجا میای؟

-گرسنمه

-غذا آماده نیست هنوز،بیا این پول رو بگیر برو از اصغر آقا یه کیسه نمک بگیر تا برگردی غذا حاضر شده

-نه، خستم

-برو بخر بقیشم واسه خودت

-مامبزرگ داشتیم، من که دیگه بزرگ شدم

-باشه واسه من تو همون علی فسقلییی

تو راه بقالی اصغر آقا بودم تو کوچه لسانی انگاری همه خونه ها رو خراب کردن و از نو ساختن راهی نبود تموم راه به تو فکر میکردم، به روزهایی که منو تو بودیمو بن بست و همسایگیو بغض و عشق و نفرت و پاکی و اشک و...

سر بن بست سوم...

سر بن بست سوم خیلی عجیبه این تویی؟

سر بن بست سوم،حالا منو تو هستیم و شرم قشنگ یه سلام.

-سلام

-سلام

-......